UMRO SLAVNI FRANČESKO GUČINI Jedan od najpoznatijih glasova Italije iza sebe ostavio brojne hitove

Frančesko Gučini, jedan od najuticajnijih italijanskih kantautora i jedna od najznačajnijih ličnosti u tradiciji italijanskih kantautora, preminuo je u 86. godini. Preminuo je u četvrtak ujutru u svom domu u Pavani, okružen suprugom Rafaelom i ćerkom Terezom.

Njegova porodica saopštila je da će, u skladu sa Gučinijevom poslednjom željom, sahrana biti održana u krugu najbližih narednih dana. Javna komemoracija očekuje se u septembru, kako bi poštovaoci njegovog rada mogli da mu odaju poslednju počast.

Ko je bio Frančesko Gučini?

Rođen je u Modeni 14. juna 1940. godine, a u Bolonju se preselio 1961. godine. Taj grad postao je emocionalni i umetnički centar njegovog života, iako je ostao duboko vezan za Pavanu, gde je njegova porodica pronašla utočište tokom Drugog svetskog rata. Gitaru je počeo da svira još kao tinejdžer, inspirisan dolaskom rokenrola u Italiju, dok je prve pesme počeo da piše krajem pedesetih godina prošlog veka.

Tokom karijere koja je trajala više od pet decenija, Gučini je postao jedan od najprepoznatljivijih glasova italijanske kantautorske scene, spajajući društvenu kritiku, istoriju, poeziju i ironiju.

Prvu publiku stekao je zahvaljujući saradnji sa bendovima "I Nomadi i Equipe 84", koji su izvodili njegove rane kompozicije, među kojima su „Aušvic“ i „Bog je mrtav“ (Dio è morto), pre nego što je 1967. godine započeo samostalnu muzičku karijeru.

Njegovi albumi iz sedamdesetih godina, među kojima su „Koreni“ (Radici, 1972), sa čuvenom osmominutnom pesmom „Lokomotiva“ (La locomotiva), i „Via Paolo Fabbri 43“ (1976), učvrstili su njegov status jednog od najvećih italijanskih kantautora.

Njegova samoironična pesma „Otrovnica“ (L'Avvelenata), nastala kao oštar odgovor kritičarima i muzičkoj industriji, postala je jedno od njegovih najprepoznatljivijih dela, iako je kasnije govorio da prema njoj ima podeljena osećanja.

Više od muzike

Gučini je bio i plodan pisac. Objavio je autobiografske romane i kriminalističku prozu, a povremeno je radio i kao scenarista, autor stripova, filmski kompozitor i glumac.

Predavao je italijanski jezik na kampusu Dikinson koledža u Bolonji, a njegov doprinos italijanskoj kulturi ovekovečen je tako što su po njemu nazvani jedan asteroid, jedna vrsta kaktusa i jedna podvrsta leptira.

Poslednji samostalni album, „Poslednja Tula“ (L'ultima Thule), objavio je 2012. godine, unapred odlučivši da će to biti kraj njegove diskografske i koncertne karijere. Obećanje je uglavnom održao, osim što je kasnije objavio nekoliko albuma sa obradama tradicionalnih pesama.

Njegov poslednji intervju, objavljen u listu Korijere dela Sera 31. decembra, komentatori su opisali kao karakteristično iskren i trezven pogled na život.

Vest o smrti Frančeska Gučinija izazvala je talas oproštajnih poruka iz sveta italijanske politike i kulture.

BONUS VIDEO